domingo, 16 de agosto de 2009



El viento que es sabio me sorprende...es lo único que escucho esta noche, está presente en la banda sonora de mi vida y hace que el vacío de mi interior retumbe.
Poco importa que hacemos o dónde vamos, tan sólo importa quién somos y lo que el tiempo va dejando de nosotros.
Alguien se llevo mi yo muy lejos y cuando fuí a recuperarlo, me lo arrebataron, ¿que más da lo que sienta, si ese sentimiento me está matando?.
Pasan los días y esa canción triste que escuhaba antaño, sigue siendo triste, ese vacío, sigue estando vacío y los sueños siguen siendolo: aun no se han realizado.
¿Como se cuenta el dolor?, ¿cómo se acaba con la tristeza de la auséncia?, ¿ cómo se le dá explicación a lo que no tiene ni tan sólo nombre?.
Los ojos de mis enemigos siguen estando vacíos para mí...mi sonrisa en el espejo sigue siendo esperanzadamente triste, mi lucha sigue siendo agotadora, y mi aprendizaje apenas está empezando, aprendí del dolor, de las risas y los llantos, de las miradas ajenas, de las palabras vacías y aun más de las llenas, pero sigo sin saber somo se olvida...en algún momento de todo esto, olvide preguntarlo...

1 comentario:

  1. T'estimo moltíssim Júlia... no havia vist aquest post!! Ets molt especial, jo provaré d'ajudar-te en tot aquest camí, doncs el vull fer al teu costat.
    Ets la millor, no ho oblidis mai!!!

    ResponderEliminar

Espero que os haya gustado, por favor no dudéis en darme vuestra opinión, si habéis entrado aquí es porqué sois importantes para mí, por tanto lo que me queráis decir, tambien lo es. Un abrazo!.
Julia