
¿Has probado alguna vez mirar al infinito?...¿Has sentido el mismo pánico que he sentido yo?... Cuando ves que pierdes tu vida en esfuerzos inhútiles depositando tu esperanza en personas que se pierden, que encuentran tu camino, te desvían y si te descuidas hasta pueden acabar contigo... Yo he vivido esa sensación, esa sensación de extrangulamiento, ese nudo en el cuello de dolor porque alguien no te ha fallado, sinó que ha borrado ese infinito de tu mirada, y esa sensación de pánico por no saber que depara, se vuelve tan insoportable por no poder ver nada...
Es nauseavunda la sensación de sentir que esa agonía te envenena y sientes que nunca, jamás volverás a ser la misma.
¿carpetazo?, constantemente toca empezar de cero, pero, ¿como te arrancas de cuajo algo que se ha instalado en ti, y que es parte tuya?.
Hay personas que se pasan la vida intentando aprender a querer, y personas que nos pasamos la vida intentando aprender a olvidar... La gente sigue siendo tan absurda que parece no darle importáncia al echo de que alguien esté dispuesto a dejar de mirar ese infinito por mirarlos a ellos...parece que no se quieran dar cuenta de que el hecho de no importar mirar al horizonte por mirarlos a sus ojos, en definitiva no tiene precio...
Yo pertenezco al grupo de los que dan, al grupo de los que de vez en cuando olvidan mirar el horizonte por mirar a esa persona , a un grupo prácticamente hetéreo hoy en dia... Un grupo al que le toca renacer constantemente de sus cenizas, pero al fin y al cabo envidiado por esa otra parte, que al final, daría lo que fuera por saber querer la cuarta parte de lo que nosotros queremos. ¡Bien por nosotros!.
Es nauseavunda la sensación de sentir que esa agonía te envenena y sientes que nunca, jamás volverás a ser la misma.
¿carpetazo?, constantemente toca empezar de cero, pero, ¿como te arrancas de cuajo algo que se ha instalado en ti, y que es parte tuya?.
Hay personas que se pasan la vida intentando aprender a querer, y personas que nos pasamos la vida intentando aprender a olvidar... La gente sigue siendo tan absurda que parece no darle importáncia al echo de que alguien esté dispuesto a dejar de mirar ese infinito por mirarlos a ellos...parece que no se quieran dar cuenta de que el hecho de no importar mirar al horizonte por mirarlos a sus ojos, en definitiva no tiene precio...
Yo pertenezco al grupo de los que dan, al grupo de los que de vez en cuando olvidan mirar el horizonte por mirar a esa persona , a un grupo prácticamente hetéreo hoy en dia... Un grupo al que le toca renacer constantemente de sus cenizas, pero al fin y al cabo envidiado por esa otra parte, que al final, daría lo que fuera por saber querer la cuarta parte de lo que nosotros queremos. ¡Bien por nosotros!.
Júlia!! Segueixes posant en paraules sensacions i sentiments amb els que porto vivint des de sempre! La necessitat de donar (afecte, energia, atenció) encara que t'acabis fent mal... dones perquè ho necessites, dones perquè no pots viure de cap altra manera. I quan et fas mal un cop més apretes les dents i crides: "mil cops cauré i mil cops tornaré a ser jo!!!" i llavors... reneixes de les cendres!!
ResponderEliminar