domingo, 16 de agosto de 2009



El viento que es sabio me sorprende...es lo único que escucho esta noche, está presente en la banda sonora de mi vida y hace que el vacío de mi interior retumbe.
Poco importa que hacemos o dónde vamos, tan sólo importa quién somos y lo que el tiempo va dejando de nosotros.
Alguien se llevo mi yo muy lejos y cuando fuí a recuperarlo, me lo arrebataron, ¿que más da lo que sienta, si ese sentimiento me está matando?.
Pasan los días y esa canción triste que escuhaba antaño, sigue siendo triste, ese vacío, sigue estando vacío y los sueños siguen siendolo: aun no se han realizado.
¿Como se cuenta el dolor?, ¿cómo se acaba con la tristeza de la auséncia?, ¿ cómo se le dá explicación a lo que no tiene ni tan sólo nombre?.
Los ojos de mis enemigos siguen estando vacíos para mí...mi sonrisa en el espejo sigue siendo esperanzadamente triste, mi lucha sigue siendo agotadora, y mi aprendizaje apenas está empezando, aprendí del dolor, de las risas y los llantos, de las miradas ajenas, de las palabras vacías y aun más de las llenas, pero sigo sin saber somo se olvida...en algún momento de todo esto, olvide preguntarlo...

martes, 28 de julio de 2009


Hay días que no puedo luchar...simplemente debo conformarme con seguir respirando... Hoy es todo especialemente difícil, la vida se sostiene por hilos tejidos por esas arañas venenosas, cuyo veneno corre por mis venas y del que aún no me he inmunizado...

Ayer la persona más importante de mi vida me dijo que no sé valorar los momentos felices, que no hago limpio: llevo un año tan duro que en días como hoy me pregunto como consigo seguir sonriendo...

Una noche de immsomnio, puede proporcionarle a una mente despierta que se crezca... Una vez oí un caso de una mujer que cada año tenía que ser ingresada en el hospital el mismo día por lo mismo, tenía una crisis de ansiedad aguda que le podía acabar repercutiendo en el corazón y tenía que quedarse todo el dia ingresada en observación, en una conversación con uno de los médicos, este descubre y hace que la paciente vea, que lo que le pasa, le pasa debido a algo que le pasó 5 años atrás para esas fechas y que la mujer cada año, automáticamente reconstruía, inconscientemente, sintiendo lo mismo que áquel día... Conclusión: ¡la mente es perversa!.

Lo que me ha pasado bueno hoy, no me ayuda a superar el pasado, sinó me hace coger aire para llegar a mañana. Hay días en los que tienes que parar el motor de la lancha y confiar en que la marea sea buena para que no te desvíe de la ruta, no importa cuando dure el parón, sólo importa saber que la lucha contra este huracán cesará, y que no debemos olvidar a que puerto nos dirigimos. Hoy he parado el motor y pido no olvidarme de rezar, para no perder la fé de que la marea no me desvíe de mi puerto, no perder la fé en confiar que mañana todo habrá pasado...

lunes, 18 de mayo de 2009

Es tan triste sentir que eres fuerte renaciendo cada dia... a cada segundo, esperando algo, y es tan triste haber escuchado en tantas ocasiones lo grande que eres y luego ver lo substituible que resultas...
coso mis pellejos desgarrados de cada bofetada de cada golpe, rezando para que sea el último, porque me duelen las manos de semejante trabajo extra...
Me niego a seguir ahogando mis penas en lágrimas sin sentido, me niego a volver a chillar mudamente, volver a pensar en cada una de esas personas un segundo y sentirme mal, me niego a sentir que fuí una inhutil y que me he convertido en una fracasada por no poder retener a todas y cada una de las personas a las que he querido a mi lado...tan grande he sido y tan poco capaz de fascinar a nadie...espero que nunca nadie me vuelva a decir lo que valgo y a insinuarme que me quiere, espero que nadie vuelva a entregarse para arrancarme la piel a tiras, me he cansado de este baño de sangre, me ha cansado de sentir para dejar de hacerlo...
hoy es un mal dia...dormiré para despertarme mañana en un hoy diferente...

miércoles, 6 de mayo de 2009

Sentir que siento




Cierro los ojos...y nunca jamás había visto tan azul el azul del cielo, levanto mi cabeza y oigo el sonido del viento, susurra historia de la historia vivida y me quiere llevar con él, nunca había sonado tan bien. La gotas del mar rompiendo en las rocas salpican mi rostro, nunca había notado tanto frescor y bajo mi asombro al chocar contra mis labios compruebo que nunca estuvo tan y tan salada...
El aire acaricia mi pelo, y nunca me acariciaron así, podría enamorarme de ese tacto, de el misterio de la dulzura de sentir que siento por primera vez, de ese amante que me aborda y me arrastra a un avismo de sensaciones dónde no tengo forma, ni la necesito, porque solo siento... Podría escuchar la cancion del horizonte murmurando ser el inalcanzable y noto el calor del sol que regala sus rayos y presume de que hoy sí lo siento...¡que felicidad!. ¡quien no es capaz de amar lo que no vé, es porque no siente...!. Que grandeza se esconde en todo lo que conocemos y no vemos!, ¡que gran tesoro la vida, que no la tocamos y la poseemos!...preferimos ver y no sentir, preferimos dejar escapar por no hacerlo...
Que bien se está aquí sentada bajo la luz de la vida...
-¿Nos vamos?...
(me giro y abro los ojos, veo tu sonrisa, pero siento, que no escaparé al mañana, ni se me escapará mi vida otro dia sin sentir que te quiero...sonrío).
-Vamos...
Te miro y el horizonte quedó tras nuestros pasos...


martes, 28 de abril de 2009

Cuando miras hacia dentro sientes miedo...miedo de ver que no eres lo que los demás te han hecho creer, miedo de ver que no tienes lo que necesitas, miedo de ver que no eres capaz de conseguirlo, miedo de sentir...puedes sentirte encerrado en un cuarto oscuro sintiendo el calor de tu expiración, puedes oir como tus pensamientos hacen eco, tus recuerdos...todas esas cosas que hacen que ese cuarto se cierre con llave y sientas que estás perdido dentro de esa jaula.
Ahora me asomo hacía esa incertidumbre con el miedo de oir todo aquello que tanto daño me hizo: lo que nunca dije, con el miedo de ver todo aquello que tanto me aterra: lo que nunca debí haber vivido, con el pánico de que esa habitación me absorva y me quede prisionera en todo aquello que sé que existe y que no quiero que forme parte de mí: mis cicatrices.
Puedo cruzarme de brazos y piernas y dejar que ese sentimiento pase, puedo arrodillarme y rogar clemencia, puedo esconder mi cabeza entre mis rodillas mientras lloro y me siento tan desgraciada, puedo emborracharme en mis làgrimas...puedo decidir bailar....bailar al son de esas palabras con los ojos cerrados estrujada en mi própio pecho y pensar que todo va a salir bien porque no me escondo tras esas imagenes con el cálido aire de mis expiraciones, porque prefiero chillar y asustar al eco de esas palabras... sigo despierta y yo nunca me canso.

sábado, 25 de abril de 2009




Si me planteo retroceder en el tiempo, no me decido dónde estacionarme...Hace ya muchos años que dejé mi infancia, y si cierro los ojos, todavía huele a ganchitos de maíz en tardes soleadas, dónde las preocupaciones no existian y la felicidad no desfallecía nunca... Si cierro los ojos, puedo ver el reflejo de la luz del faro bañando las sombras del balcón de casa.... No quiero retroceder tanto, adelanto las agujas...¿dónde quedó todo aquello?, en mi cabeza y mi corazón, pero ¿dónde empezó todo?, ¿dónde dejé las barriguitas, el juego del bote-bote y las risas desmesuradas por todo, para ser todo aquello de lo que cuando eres pequeño, esperas, deseas y sin saberlo temes?...


¿Cuanto tiempo debe de pasar para entender todo aquello que pasó hace tantos años, o hace tan sólo 3 meses?, cuanto tiempo debo dejar pasar para mirar hacía dentro y ver que no duele...¿cuanto tiempo?. ¿Cuanto tiempo debe pasar para cerrar los ojos y no verle, para no sentir el olor de su coche o el sabor de la ultima cena juntos?... No debo olvidar, el poder que le dí, no debo dejar de lado que no quiero volver a regalarlo...No quiero volver a sentir que me regalo, nadie volverá a rasgarme haciendome olvidar aquellas tardes de verano con olor a ganchitos, nadie volverá a borrar aquellas risas desmesuradas con mentiras ni patrañas...Nadie volverá a quitarme todo lo que soy...Nadie... Hoy despues de tantos años, el faro sigue iluminando el camino...


martes, 21 de abril de 2009

Mil ramos de rosas

Me dejé la piel a tiras intentando respirar,
intentaba sonreir, cuando en realidad moría...
me arranco cada dia esa espina que pinchó mi dedo y sé
que otra história acabó, algo que mañana será
algo más a lo que sobrevivir.
Mil ramos de rosas en mis brazos llovieron,
hoy son sólo las lágrimas de todo lo que esperé
y me quedan las espinas, mientras creo la esperanza
de que todo algun dia pueda volver a fluir...
Cuando acaba algo y mueres,
siempre vuelves a nacer
naces para crecer del dolor
y maduras a cada paso,
en cada punzada encuentras la inspiración...
escribo porque siento,
que fué triste dejar de sentir alguna vez,
pero hoy sé que mil ramos de rosas en mis brazos cayeron,
y las espinas arrancas, mi esperanza ha vuelto.

domingo, 19 de abril de 2009

El efecto mariposa


Seguro que habéis oído hablar del efecto mariposa...Alguien me habló de ello una vez, dicen que cuando una mariposa bate sus alas en la otra punta del mundo, su vibración repercute al otro lado del mapa... Curiosa teoría. Despues de escuchar algo así, ¿quien tiene narices a decirle a alguien que exige que le demuestren un mínimo, que es exigente?, ¡al fin y al cabo, lo que yo recibo es un bien para todos!.

Ahora hablando en serio, debo estar franca y enormemente agradecida a esa vibración. Si esa simple vibración ha repercutido en mi vida, en la vuestra... os habéis planteado de que manera lo hace cada gesto, cada sonrisa, cada abrazo, cada palabra amable, cada caricia, cada mirada.... ¡QUE GRANDES SOMOS Y QUE POCA CUENTA NOS DAMOS!.

Aparece gente en nuestra vida, que sabemos que será importante para el resto de esta, gente que te toca un dia y te tatua con tu toque, gente que por mucho que se empeñe en desaparecer nunca lo hace, gente que te quieres sacudir y no lo consigues, gente que aparece para simplemente quedarse, gente que lo da todo, gente que te lo quita todo..y todos y cada uno, sean por segundos, dias, meses, años o...toda la vida, aunque se marchen, aparecen para quedarse, porque todos y cada uno de ellos, nos cambia, a nosotros y a nuestra vida...todos aportan su toque, su gracia, su esencia...

Así que benditos sean esos gestos y bendita sea esa mariposa, que os trajo a todos y cada uno a mi lado... Hoy yo, si me he dado cuenta de lo grandes que somos.

martes, 14 de abril de 2009

estoy hecha del material que están hechos los sueños...

Siento que he acertado sentandome a tu lado, porque haces que sienta que formo parte de algo, por primera vez en mi vida, y no sé si es tu mirada, el aroma a dulce, la canción de fondo o el sabor de mi café, pero siento que estoy donde tengo que estar, me has dado un sitio en tu vida, y siento que por primera vez me reconozco en la mía... Pasan los minutos y el tiempo se acelera ¿donde ha quedado el dia anterior?, ¿y donde ha quedado la tarde?...Sólo sé que he guardado cada momento, y sé que nunca los olvidaré...
Miro hacia dentro y sé que estoy contenta, sé que cuando despierte, habrá pasado el momento, pero no habrá llegado el olvido...¡dicen que estamos hechos de la matéria que están hechos los sueños!, si es así, ¿dónde empiezas tu, dónde acabo yo y cuando despierto a todo esto?, es más ¿seguirás estando ahí cuando lo haga?.
Grácias...por si acaso seguiré soñando...

lunes, 13 de abril de 2009

Adios....


Llegaste a mi vida cómo caído del cielo,

dándome la ilusión que tal cual un dia me fué arrancada de cuajo,

me digiste que nunca a nadie como yo habías conocido,

fué tan fácil para ti dar cada paso...

me mirabas a los ojos cuando me prometías el todo,

y tu todo con mi siempre en mi nada me han dejado.

Ahora despues de todo este tiempo,

siento que el tiempo a mi favor ha jugado...

Me arranco la piel y me desmorono para despedirme,

para decirte que a cada paso y palabra mirando a tus ojos,

creí ver en ellos a mi ángel, tocaba el cielo

veía a dios en tu mirada y en realidad era el diablo...

Es muy fácil seguir para el que no cae,

y complicado levantarse cuando estás hundido,

tus puñales son el curtirme del mañana,

y el "de aquí no pasas ni tú ni nadie, hasta aqui hemos llegado!"

siento haberte abierto cada puerta que cerré un dia.

Estoy sumamente jodida, ¡me he equivocado!

nunca valorarás todo lo que te dí, lo que dije,

ni siquiera el no tenerme a tu lado....

yo valoro tanto mi esfuerzo, ya no puedo más me he agotado!

por eso te digo adiós...hoy tu puerta he cerrado.

jueves, 9 de abril de 2009

No juzgues mi silencio...

Si te crees en posición de juzgar mi silencio,
quizás sea porque no entiendas mi dolor,
el hecho de no saber que pasa, me deja sin aliento,
me quedo aturdida, es mi anulación.
No te atrevas a decir que no hago bien,
ni me digas que sientes verme así,
no pretendo dar pena, ¡nada más lejos!...
ahora la necesidad de soledad manda en mí.
Cada herida recoge una historia, tiene un porqué,
y esta historia es un tan sin sentido,
que el sentido me hizo perder la fé,
es difícil encontrar respuesta entre las sombras,
no necesito compasión sinó una explicación,
porque siento que la locura me aborda...
No te atrevas a decirme que no hice bien,
porque el sentimiento es lo único que me guía,
si ya no puedo confiar en él, dime:
¿de que narices vale hacerlo salga mal o bien?.
No me pidas que te explique que me pasa,
porque no hay palabras que reflejen mi dolor,
juzga si quieres la falta de esas palabras...
soy lo que callo...ahí hayarás la explicación.

miércoles, 8 de abril de 2009


Aquí sentada frente a ti me hayo,

atada de pies y manos,

me has vendado los ojos,

y me has pedido que escuche

así lo hago de tal manera que hasta mi corazón paro...

Me hablas, y en cada palabra oigo el susurro del mar,

tu tono de voz intenta calmarme,

lo siento cariño, pero ya es tarde,

siento que ha empezado la cuenta atrás...

Sigo escuchando y pienso,

que qué complicado es hacerlo con los ojos vendados

y siento que mi tiempo se escurre,

y siento que mi alma se me escapa,

de golpe ya no soy dueña de mis actos.

¿he muerto o lo estoy haciendo?

no le encuentro un significado,

la sal en mis heridas ya no funciona,

ni siquiera puedo forzar en llanto.

y duermo mientras escucho el susurro de tus palabras

que la paz lejos de mi se han llevado

de golpe entiendo cada vez menos,

ya no basta con querer, pedir o desear algo...

siento que de golpe he muerto,

alcancé la libertad, me he desatado...

te miro, lloro de nuevo y me voy volando.


que el mundo se pare...


Cierro los ojos, inspiro, exhalo...que cansada estoy, hay días en los que me gustaría dejar la matéria y ser simplemente ese aire que me da la vida, para escurrirme, para no ser vista para escapar de las palabras...¡ser nada!. 28 años de mi vida no han servido, ni para aprender a ver que lo evidente no existe porque en cualquier monento deja de serlo, ni para dejar de creer en todo, para acabar siendo nada, ni para aprender que en realidad los hechos son muy grandes y las lecciones se quedan cortas!...Puedo abrir los ojos y seguir respirando y puedo centrarme en los ojos que no veo, en lo azul que no está el cielo o mirar el horizonte y sentir que sigue estando igual de lejos... Si quieres vivir tranquilamente, si aprendes a ver la vida simplificando, siempre llega el dia, en el que el caos te pega una patada en el culo, porque los problemas vienen solos, y ahí: no importa la intención, no importa la espera, ni el conocimiento, ni la paciéncia...Tarde o temprano, sabes que te ha tocado.
Y cierro los ojos y inspiro y ni siquiera ese puto aire es suficientemente denso para llenarme, ni siquiera ese trago de cerveza es lo suficientemente largo y ni siquiera mi intencion es lo suficientemente poderosa, para cerrar los ojos y despertar a tu lado!. Dónde queda la fé a estas horas de la madrugada, despues de un dia como el de hoy?. Ni me siento ni pienso, ni existo, porque ahora mismo soy ese puto aire y mi mundo se ha parado!!!!!...

martes, 7 de abril de 2009

A mi Sara (feliz cumpleaños)


Recuerdo como te conocí,

y recuerdo cada momento a tu lado.

Recuerdo haberte visto feliz,

y soy testigo de toda esa lucha por serlo.

¡Me siento tan afortunada de tenerte como amiga!

¡me siento tan feliz de haber compartido contigo esos momentos!

que sólo de tenerte conmigo,

mi corazón ya es feliz...

Eres una de las personas más especiales que he encontrado,

llenas la vida de los que están contigo,

siempre con tu genio y nunca con maldad,

hablas con cariño, amor y mostrando gran comprensividad...

Eres como un hada que ilumina su alrededor,

siempre con tus problemas y nunca te falta una sonrisa...

¡que afortunada me siento de tenerte conmigo!,

¡tu amitad es el mayor de los regalos!.

Y aunque pasen los años (muchos ya han pasado).

Nuestra amistad es como el buen vino,

siempre mejorando.

Sabes que, pase lo que pase estaré, sólo coge mi mano.

No hay obstáculo lo suficientemente grande,

¡porque todo lo podemos!.

Sigue siempre adelante, y yo a tu lado,

no cambies pase lo que pase,

los del mundo te necesitamos.

¡Te quiero y te querré siempre!

Sara...¡FELIZ CUMPLEAÑOS!.

Perdí el infinito




¿Has probado alguna vez mirar al infinito?...¿Has sentido el mismo pánico que he sentido yo?... Cuando ves que pierdes tu vida en esfuerzos inhútiles depositando tu esperanza en personas que se pierden, que encuentran tu camino, te desvían y si te descuidas hasta pueden acabar contigo... Yo he vivido esa sensación, esa sensación de extrangulamiento, ese nudo en el cuello de dolor porque alguien no te ha fallado, sinó que ha borrado ese infinito de tu mirada, y esa sensación de pánico por no saber que depara, se vuelve tan insoportable por no poder ver nada...
Es nauseavunda la sensación de sentir que esa agonía te envenena y sientes que nunca, jamás volverás a ser la misma.
¿carpetazo?, constantemente toca empezar de cero, pero, ¿como te arrancas de cuajo algo que se ha instalado en ti, y que es parte tuya?.
Hay personas que se pasan la vida intentando aprender a querer, y personas que nos pasamos la vida intentando aprender a olvidar... La gente sigue siendo tan absurda que parece no darle importáncia al echo de que alguien esté dispuesto a dejar de mirar ese infinito por mirarlos a ellos...parece que no se quieran dar cuenta de que el hecho de no importar mirar al horizonte por mirarlos a sus ojos, en definitiva no tiene precio...
Yo pertenezco al grupo de los que dan, al grupo de los que de vez en cuando olvidan mirar el horizonte por mirar a esa persona , a un grupo prácticamente hetéreo hoy en dia... Un grupo al que le toca renacer constantemente de sus cenizas, pero al fin y al cabo envidiado por esa otra parte, que al final, daría lo que fuera por saber querer la cuarta parte de lo que nosotros queremos. ¡Bien por nosotros!.

domingo, 5 de abril de 2009

una oportunidad a la esperanza

En ocasiones me siento como las agujas de ese reloj, que no dejan de girar y giran sobre si mismas a cada segundo, a cada minuto, a cada hora.... Veo pasar mi própia vida dando vueltas sobre mi misma y el tic-tac, no se acaba nunca.
Hay etapas para vivirlas, otras para omitirlas y otras simplemente para querer olvidar, yo sólo vivo y en el proceso, me olvido de que elegir los momentos que deben olvidarse es un acto inteligente, el hecho de no hacerlo, no me hace más valiente.
Pero hoy me he despertado, y hoy sé que es un gran día, porque una vez más, me han recordado que el amor existe...y es maravilloso.
Ves crecer a las personas de tu alrededor, tu creces con ellos, nos desarrollamos a una velocidad pasmosa, cada hecho, cada acto que realizamos nos reafirma, nos madura, nos prepara para que el mañana no nos sorprenda, aunque suela hacerlo...bueno a todo el mundo, menos a mí.
He luchado por causas perdidas, lucho por lo que creo que suele ser lo mismo, y no dejaré de hacerlo, no dejaré de luchar por lo que quiero, por los que quiero y en definitiva por lo que creo.
Dicen que "ojos que no ven corazón que no siente"...¡valiente gilipollez de frase!, ¡¿quién pudo ser tan cínico como para decir semejante gilipollez!?, apuesto a que se suicidó, porque si debía no ver para no sentir...¡dejaremos los pensamientos gore para otro momento!. A mí no hay cosa que más me duela que no ver, ni saber lo que pasa, me ayuda a no entender las cosas, me complica la vida, y en conseqüéncia a mantenerme en ese puñetero reloj dando vueltas.
Pero hoy es maravilloso porque las personas que más quiero me han demostrado de nuevo que el amor existe, así que no veré y me sentiré feliz, feliz por ellos, feliz por la esperanza...

sábado, 4 de abril de 2009

Las dos caras de la luna

Me mira en las alturas y siento
que la mágia me envuelve,
sus rayos iluminan mi pelo y cubre mi mundo de plata...
¿que hiciste con los sueños que te confesé?
borraste para siempre el romanticismo
conservando un misticismo
que me traslada desde tu luz...
¿Dónde quedan los paseos que hechizabas?
...y los murmullos en tu preséncia.
¿Cúal es la cara que guarda mi amor en mi auséncia,
y cúal es la que nunca enseñas?
¿es acaso el robar mis sentimientos su tarea?
¿es acaso boicotear todos mis sueños?...
tu luz sigue siendo radiante y hipnótica
pero ya no me sirves, más el amor que con recelo guardaba,
me lo quitaste y lo guardas en tu otra cara...

viernes, 3 de abril de 2009

Complicados es la palabra


Estaba pensando...¡que complejos somos!. Cogemos algo, llamemoslo problema y lo giramos de tal manera que parece que lo moldeemos, nos convertimos en artistas del arte abstracto...

Etiquetamos las cosas, ponemos nombres, rebuscamos, sinonimizamos las palabras..¡que buenos!. Y pensar que a los artistas, no se les considera como tal hasta que la diñan...

Pero ¿por qué? ¿por qué lo hacemos?, ¿en que momento de nuestra vida sufrimos semejante cambio químico cerebral en el que, las cosas dejan de ser maravillosas para ser complicadas?... solemos llamarlo madurez, pero...¿acaso la madurez no es el hecho de responsabilizarse de tu vida y solucionar tus problemas?, entonces, ¡será que carecemos de sentido práctico!, porque si los tenemos que solucionar y no paramos de ver más...¡ay!, ¡¿dónde narices se fué peter pan?!. Déjamos todo lo mejor de nosotros en el proceso de madurez...para convertirnos en...¡nosotros!. Suplimos el sentimiento con cabeza y anulamos sensaciones que nunca deberíamos perder. La gente busca la felicidad, cuando en realidad no se encuentra, se aprende... la gente busca el amor cuando en realidad, no se encuentra, te invade... Deberíamos buscar muchas veces ser más nosotros mismos, sentir cada cosa como si la descubrieras cada dia, vivir cada dia como si fuera el último, decir cada dia te quiero a las personas y demostrarlo a cada segundo, encontrar nuestra felicidad en nosotros mismos y la alegría en la de los demás, deberíamos llorar cuando lo necesitaramos y reir cuando quisieramos... Deberíamos existir más y pensar menos... Deberíamos ver que las cosas no son tan complicadas, porque el sol siempre sale de nuevo, y no es su luz precisamente la que necesitamos, sinó la que nosotros poseemos...

Hoy es el dia más valioso de tu vida, porque hoy empieza todo...

jueves, 2 de abril de 2009

(escrita en octubre del 2008...no le puse título, no lo necesita)

Dices que me conoces y desconoces lo que te digo con mi mirada,
me crees frágil y a tus palabras he sobrevivido.
Ignoras el color de mi cabello,
la tristeza de mi alma y la grandeza de mi espíritu...
Crees tocar mí corazón con cada beso,
y en realidad ignoras el significado de mis palabras.
Crees que abrazas mi cuerpo escurridizo,
y es sumamante senzillo contentarme en cuerpo y alma.
Me miras a los ojos y sonríes,
crees conocerme por completo,
dentro de este templo, hay mucha história
estas cicatrices aún sangran...
Lloro a escondidas y siempre sonrío,
intento querer por completo
y entregarme entera y toda,
intento contentar a todo el mundo,
aconsejar y dar esperanza...
Mis manos tan pequeñas,
han sostenido peso incalculable,
han abierto puertas blindadas.
Este cuerpo tan cansado,
sigue en el camino paso a paso,
preguntándose que será de él si otro tropiezo,
cuanto durarán estas lágrimas.
Las llagas de mis pies,
solo son signo de este largo camino descalza,
no son nada comparado con el dolor que tan adentro anda...

miércoles, 1 de abril de 2009

¡Ay, mis locos bajitos!

Un dia más de trabajo, mi maravilloso trabajo...¿que sería de mi vida sin él?, seguro que no sería yo misma...
Un día más cruzo el humbral de un edificio para convertirme "en la millor profe del món!", según mis niños. Siempre los observo redescubriendolos, me paro en un rincón y los veo hablar, comunicarse, reirse de esa manera tan entera y maravillosa que sólo ellos saben hacerlo (cada dia me sorprendo a mi misma bajo el pensamiento de como coño puede haber gente en esta vida que pueda no ver eso, o personas a las que les de igual perderse un segundo con ellos...cada segundo a su lado, es un minuto más de vida para mi espíritu). Entonces me llaman, me sonríen y sé que algo que para ellos es una bomba está a punto de caer sobre mí...espero. Una de las cosas buenas de este trabajo, es que tu sabes que por muy malo que tengas en dia, por muchas cosas que tengas en la cabeza, por muy mal que te encuentres, "hoy" pasará algo que hará que todo se vuelva maravilloso.
Hoy dos niñas de las que llevo, me han hecho sentrame a su lado y me han sometido al tercer grado, algo que suele ser común y que a mí personalmente no me importa que hagan. La sinceridad, y la curiosidad, forman parte de su grandeza. Así que mientras me cogían la mano, las dos se me han quedado mirando y con semblante curioso y en tono ni serio, ni desenfadado, me han preguntado: "Júlia, tu tens nóvio o ets soltera?", a lo que yo he desvíado la mirada para reencontrarme de nuevo con la de ellas y he respondido: "no tinc nóvio..." a lo que despues de una expresiva cara de sorpresa (que me ha llegado a subir la autoestima), me han respondido: "i per què??", despues de reir y mirarlas observando su expresión les he dicho: "no sé...no tinc sort!...", a lo que han respondido con el más grande de los abrazos que he recibido de los brazos más pequeñitos (curioso), y un "si tens sort perquè nosaltres t'estimem tots moltissim!"...joder que si tengo suerte!!!!...la mayor suerte del mundo, y es que siempre tienen razón!. Ay!, ¡mis locos bajitooooos!...

Para ti, ISIS...(poesía a mi perrita. Constantemente los seres más pequeños, acaban siendo los más grandes...)

Hoy me siento tan triste
porque sé que te he perdido,
te cogí en mis brazos, igual que cuando naciste,
y busqué tu alma en el aire,
y entre mis lágrimas te observaba,
esperando ser pesadilla, pensamiento o broma...
sólo quería dormirme para que "el mañana fuera otro día"
y despertar de ese amargo sueño.
¿Cómo llenaste mi vida de alegrías
y te las llevaste todas contigo mi hadita?.
Dejaste nuestro corazón roto y el penar està presente,
el dia pasa, el mañana llega,
se con vierte en ayer y tu ya no estás conmigo.
He perdido a mi mejor amiga,
te has llevado un trozo mío...
Espero que allí estés como te mereces
mi princesita, sinó espérame que cuando llegue
haré por ti un digno reino,
tal y como tu llenaste cada segundo de mí vida.
Observabas, te preocupabas y me entendías,
sobravan las palabras, pues mejor de lo que nadie me ha entendido.
Luchaste cada segundo por repartir tu amor immenso entre nosotros,
llenando cada parte, segundo y recodo...
Mañana me despertaré y empezaré un nuevo dia
sin tus buenos días...
y transcurrirá el dia sin tu compañía.
Pasaré mi vida y tu sin estar presente,
formarás parte de ella, mi niña.


"un corazón tan grande, merece un cielo para él sólo..."

martes, 31 de marzo de 2009

Para ti (homenaje a la maternidad)

En mis brazos te tengo mientras tu piel hace halagos
de diminuto cuerpo e inmensa alma,
guardando mil y un secretos,
y en tu cara se pierden mis labios,
te miro y no necesito palabras.
Es en ese preciso momento en el que me doy cuenta,
y mis lágrimas caen de felicidad y miedo,
"moriré por ti", con orgullo pienso,`
pero me asusta lanzarte a un camino incierto.
¿que será de tu vida sin mí, y que será de mí si te pierdo?
NI tu te imaginabas tanto amor aquí fuera,
ni yo guardar tanto amor ahí adentro.
Miro por la ventana y pienso:
"por ti se despierta un nuevo dia,
por ti saldrá el sol de nuevo".

Parlant de soletat


Avui que com sempre em desperto,

per sentir-te a tú soletat,

m'envaeix un gran desconsol i moltes ganes de dir-te la veritat,

que potser mai arribaràs a saber el que jo sento...

bè, millor anem per parts:

que el teu somriure és una vitamina que al meu cos entra i domina...em domina,

que la teva mirada és un regne per on la meva ànima camina,

que el teu cabell es converteix en cotó fluix per a les meves ferides,

que quan sempre a les teves cartes em dius que m'estimes,

em sembla perdre el món de vista...

Ara ja sé perqué diuen que les millors coses són gratuïtes.


Ai de mí!, que t'observo i em contemples indiferent,

saps que alguna cosa em callo i no saps que és,

potser si savessis el que jo sento, llavors tot canviaría,

la veritat és que de tant que ho penso, ja no ho sé.

T'hi has fixat?, la lluna que ens va contemplar el primer dia,

segueix brillant allà dalt,

i le cel ple d'estrelles presumeix de lleialtat,

penses el què jo he pensat?

si tots dos volem ser com aquest cel estelat,

t'imagines que bonic que sería compartir la soletat?

Ara ja ens queda mitja hora,

i tú tornaràs a marxar,

peró potser aquest cop tot pugui canviar...

em dius adèu i amb tú se'n va la meva soletat.

Ayyyy!!!...¡el poder de las canciones!...

Un dia, te levantas de la cama con la idea de seguir con tu vida, puedes respirar, has conseguido levantarte y de momento puedes caminar...¡amigo, hoy puede ser un gran dia!.Caminas hacia el lavabo haces lo que tienes que hacer y te diriges a la cocina para poder agradecer el primer trago de ese capuccino que sabe a gloria, que cada dia pruebas y siempre te deleita...sabes que mañana no podrás pasar sin él...La vida sigue...te duchas, te peinas, decides que ponerte (ahí hasta puede que se detenga el tiempo...¡que tortura!), sonries al espejo y juras con un ¡me cago en la leche...!, que todo va a salir bien, igual hasta te animas y te maquillas: ¡olé!, chica pareces algo...mejor me voy antes de cambiar de opinion!!...no vaya a ser que me dé por volver a abrir el armario... :SAbres la puerta del lavabo y te asalta ese ser peludo, cabezota, que en numerosas ocasiones crees que puedes llegar a odiar, pero nunca lo haces y que tantas gracias das de que forme parte de tu vida en esos momentos en los que llegas a casa y ves "que no estás solo", es justo entonces cuando comprendes que los pelos, los tiradores de los cajones mordidos, todos esos calcetines rotos no tienen comparación con ese amor tan incondicional que siente por ti...y que por raro que parezca despues de tantas putadas puedes llegar a sentir tu por él.Abres la puerta ante ti, para dar un paso al frente y empezar a escribir otra página de ese "diario de a bordo": empieza la rutina, caminas el mismo numero de pasos, abres la misma puerta, sales a la misma calle, te cruzas con la misma gente (a algunos los conoces a otros no...al final acabaré saludando a todos, por eso...¡¡vivamos peligrosamente!! ;) ), y te diriges a los mismos sitios, a veces cambias de calle, quizás porque te lo dicta tu intuición o quizás por romper con la rutina (el afirmar lo primero nos suele dar un aire más místico e interesanteeeee)...de repente suena esa canción en tu mp3, y entonces te conviertes en la prota de un videoclip imaginario, la música te transporta y se te puede ir la olla!, ya no estás en tu rutina, ahora sientes que piensas que crees que esa sensación que punza en tu tripa ya la has sentido...ya no estás en la misma calle, ni te cruzas con la misma gente (la verdad, buscas en los ojos de esa gente encontrar a esa persona...), y en realidad te importa una mierda, porque esa canción ha sacado su barita y te recuerda...¡te recuerda!. Entonces sabes que estás vivo, sientes que todavía puede ser un dia maravilloso, piensas en ese recuerdo y lo haces tuyo de tal manera...ayyyyyyy!!!!, el poder de las canciones!.

Cuando cierro los ojos




Cuando cierro los ojos y se que te veo...

te siento, te tengo y todo es perfecto,

la brisa es cálida, y el corazon emmudece,

no necesita saber que por ti late...

no daré por perdida una partida en la vida,

en la que razón y sentimiento debaten...

es la lucha por compartir mi lucha

y seguir durmiendo a tu lado,

es el sentir que por fin siento

que todo es perfecto y solo ha empezado.

Siento la luz de tus ojos reflejada en el infinito

ese infinito que me aguarda y abraza por ti esperando,

más si abro estos ojos y todo termina, más nada sigue...

¿que sentido tiene seguir soñando?,

imagina que triste destino, despojarme de mis sueños,

seguir adelante sin tener ese infinito a mi abrazado...

a la espera de que todo cambie,

a la espera de seguir soñando...

continuo mi lucha, y la brisa se vuelve fría...

despierto: a mi lado no te hayo,

son cálidas las lágrimas que pronto cesan,

solo cierro mis ojos y sé que vuelvo a tu lado,

permaneceré así un momento...

de nuevo todo es perfecto, me quedo entre tus brazos...